Onze eeuwige wegloper

IMG_6903

Paniek, paniek!

|Nad| De laatste tijd heb ik veel momenten dat mijn hart zo ongeveer in mijn keel zit. De oorzaak is Ben! We zijn inmiddels wel tot de conclusie gekomen dat hij een echte ‘wegloper’ is. Ik vind het leuk hoor, een kindje van nieuwsgierige en avontuurlijke aard. Maar oh boy! Goed voor mijn geestelijke gesteldheid is het zeker niet altijd..


De laatste tijd wil hij vaak niet meer in de kinderwagen. In principe juich ik dit wel toe, want een beetje beweging kan geen kwaad. Maar uiterste alertheid is wel noodzakelijk.
Één van de eerste keren dat hij écht wegliep was gewoon thuis. Hij kreeg door hoe het achterhek werkte. Helaas had ik niet door dat hij dit wist. Nietsvermoedend was ik wat binnen aan het opruimen toen het ineens stil werd in de tuin. Toen ik ging kijken was Ben nergens te bekennen. Aangezien we bij een redelijk drukke weg wonen, was ik best een beetje in paniek.
Schreeuwend naar Ben liep ik door de straat. Zonder ook maar iets van hem te horen. Totdat ik iemand hoorde giechelen. Op de oprit van een buurman speelde Ben verstoppertje met mij, zonder dat ik dat doorhad. Je kunt je voorstellen dat ik Melle meteen opdracht heb gegeven tot het plaatsen van sloten op de schutting deuren.

Ineens verdwenen

Ook is hij regelmatig ineens weg, omdat hij afgeleid is door iets of iemand. Ik houd hem altijd extreem goed in de gaten, maar in een ‘split second’ is hij dan ineens verdwenen. Gelukkig is het tot nu toe steeds goed gekomen.
Om eerlijk te zijn verlang ik soms wel naar een kind die gewoon niet van mijn zijde wijkt. Heerlijk lijkt me dat! Die ik niet als een bezetene in de gaten hoef te houden, maar die gewoon mij in de gaten houdt. Die altijd oogcontact met mij wil houden en anders een beetje in paniek raakt. Doe mij zo’n kind denk ik vaak!

Een echte avonturier

Aan de andere kant vind ik mijn kleine avonturier ook wel weer heel schattig. Dat ik hem op de kinderboerderij tussen de bokjes vandaan moet plukken, omdat hij uit de zandbak is geglipt.
Maar als ik in de stad ben dan wil ik dit natuurlijk niet. Helemaal niet, omdat hij altijd bij het lopen naast de gracht zegt ‘Leuk, zwemmen!’. Dat zou dus hele nare situaties kunnen opleveren.
Vastgeketend in de kinderwagen of op het meerijdplankje houden we hem tot nu toe redelijk in bedwang.

Ik heb ook wel eens de tip gekregen om hem in een tuigje te hijsen die dan aan mijn pols vast moet. Om eerlijk te zijn vind ik dit wel een raar idee waar ik niet aan wil geloven. Ik vraag me dus oprecht af hoe andere ouders dit doen met hun weglopertjes?!

Hem lekker laten

Regelmatig krijg ik de opmerking ‘joh.. Laat hem gewoon lekker. Zodra jij het hoekje om bent, komt hij vanzelf achter je aan’. Dat heb ik ook al diverse keren gedaan en helaas zonder succes. Een paar minuten hield ik hem als een gestoorde gluurder in de gaten van achter een muurtje. Heerlijk was hij aan het spelen en over bankjes aan het klimmen. Maar geen haar op zijn hoofd die eraan dacht ‘waar is mijn moeder?’.

Ook denk (hoop) ik dat het een fase is. Maar tot wanneer? Hoe harder ik achter hem aan ren, hoe mooier hij het vindt.

Oh oh… Mijn kleine avonturier 🙂

977761888593515130816 (1)

Misschien vind je dit ook leuk?

2 comments

  1. Hij is ruim 2jaar maar zo snel als een haas.V/d week rende ik op sokken achter hem aan. Hij ziet alles als een spelletje….wel een heel gevaarlijk spelletje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *