Mijn ongezouten mening over… moeders!

fruits-grocery-bananas-market

Pfff.. Laat dat kind eens normaal doen

|Nad| Oke, ik geef het toe… Ik was zo’n persoon die altijd wel een mening had over de opvoeding van andere ouders. Wat heb ik me mateloos geïrriteerd aan Mier en Nouhk! (Sorry..)

Als we uit eten gingen met de hele familie, dan moest dat altijd vroeg. Belachelijk vond ik dat, want een kind moet zich immers aanpassen aan de levensstijl van de ouders. En dus ook rustig tot 21.30 uur in een restaurant zitten, als dat ons beter uit kwam. Middagslaapjes vond ik overdreven en als ik kinderen krijsend op de vloer zag liggen in de supermarkt, dan liep ik er langs met rollende ogen en dacht echt dat het lag aan gebrek aan opvoeding!

Altijd dacht ik ‘als ik zelf moeder word, dan doe ik het heel anders’.  Yeah right… Ik ga nu publiekelijk mijn excuses aanbieden aan alle powermama’s die zich ooit ongemakkelijk hebben gevoeld, door types zoals ik!

Ik wil nu dat middagslaapje echt niet overslaan. Ik weet nu dat de dag er dan niet gezelliger op wordt. Een terror peuter krijg ik bij gebrek aan slaap! Dus echt niet dat ik dat slaapje ga overslaan, zolang hij het nog nodig heeft. En ja, dat betekent dat ik redelijk aan huis gekluisterd ben tussen de middag. Toen Ben nog een baby was, probeerde ik mezelf te overtuigen dat er weinig veranderd was. Ik was nog zo vrij en kon alles ‘gewoon’ doen! Dit was ook zo, want een baby neem je overal makkelijk mee naartoe en die slaapt ook overal in de kinderwagen. Zodra ze uit die kinderwagen zijn, dan wordt het anders (tenminste hier).

Uit eten gaan. We doen het nu ook altijd vroeg! Tegen 19.00 uur begint die terror peuter namelijk weer naar buiten te komen. Dat moment wil ik graag voor zijn om vervelende situaties te voorkomen.

En dan die uitbarstingen in de supermarkt. Deze zijn me nog redelijk gespaard gebleven. Wel had ik laatst een genant moment. Net toen ik zou betalen in de supermarkt, vloog Ben met zijn winkelwagentje zo naar buiten de parkeerplaats op. Ik moest achter hem aan rennen voordat hij onder een auto lag. De hele rij moest daar alleen wel op wachten. Oeps… Het feit dat ik Noor in een draagzak had en dat Ben op dat moment even een mini breakdown kreeg toen hij niet mee naar binnen wilde, laat ik even achterwege!
Die rollende ogen van wachtende mensen voelde ik op dat moment in mijn rug. En weet je wat? Jammer dan!

Ik weet nu dat, zolang jezelf nooit in de schoenen hebt gestaan van een moeder in een soortgelijke situatie, je niet mag oordelen!

Tegenwoordig wil ik moeders in vervelende situaties juist een high five geven en vertellen dat ze het super goed doen!

Dit is dus een ode aan alle moeders (en vaders)… Keep up the good work! En laat die vervelende mensen die je ooit een ongemakkelijk gevoel hebben gegeven lekker links liggen. Jij doet het goed en je wilt het beste voor je kind. Dat is waar het om gaat…

977761888593515130816 (1)

 

Misschien vind je dit ook leuk?

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *