Liefdesbaby

pregnant-belly-baby-belly-months-157724

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden

|Mier| Sommige dingen lijken alweer zo lang geleden en weer andere kun je je als de dag van gisteren herinneren. Mijn zwangerschap en bevalling weet ik nog als de dag van gisteren. Tja, want ook ik was ooit zwanger.

13 februari 2006, samen met een lieve collega zaten wij in de auto onderweg naar huis. Die dag hadden wij een lancering van een nieuw sieradenmerk gehad. Zoals alle vrouwen, die samen in een ruimte zitten ging het gesprek over echte meiden dingen. Alles passeerde de revue, ineens begon zij over kinderen. De vraag was of wij ook een kinderwens hadden en het antwoord was simpel, “ja, wij hebben een kinderwens”

Terwijl het gesprek verder ging, begonnen mijn raderen te draaien en ineens realiseerde ik mij dat ik al ruim twee weken over tijd was. Omdat ik nog helemaal niet met zwanger zijn bezig was en er eigenlijk vanuit ging dat het allemaal best wel een hele tijd kon gaan duren. Als het überhaupt lukt, had ik mij dit nog niet eerder gerealiseerd.

Ineens kreeg ik een verschrikkelijke drang om “snel” naar huis te gaan en een test te kopen bij de drogist. Éénmaal thuis met de bewuste test in mijn handen, snelde ik naar boven. Jeetje wat kunnen een paar minuten lang duren zeg. Toen eindelijk de langste minuten van mijn leven om waren, stonden daar ineens twee blauwe streepjes.

Zoals waarschijnlijk iedereen die ooit een zo’n test heeft gedaan, kon ik mijn ogen niet geloven en van schrik ging ik de instucties nog maar eens lezen, had ik het wel echt goed gedaan? Ondertussen was het kwart voor zes en snel sprong ik op de fiets om nog een test te halen, zoals verwacht was ook deze positief. Omdat het de volgende dag valentijnsdag was, besloot ik na het goed drogen van de test 😉 deze in te pakken. Mooi cadeau dacht ik zo. Het cadeau bleek een groot succes.

En toen begon het!

De eerste weken verstreken en ik voelde mij goed, “als dit alles is”  dacht ik toen nog. Ondertussen wist iedereen die het moest weten het, alleen mijn toenmalige schoonouders nog niet. Op een zondag gingen wij “snel”naar ze toe. Na twee en een half uur in de auto waren wij op de plek van bestemming, vertelde het goede nieuws en s’avonds na het eten weer terug naar huis.

Na een halfuur in de auto, draaide mijn maag zich een keer om en ik voelde mij echt niet goed. Het eten was vast verkeerd gevallen, misselijk ben je toch alleen s’morgens als je zwanger bent, dacht ik toen nog (lekker naïef). Op de snelweg hield ik het echt niet meer en we moesten stoppen, daar stond ik aan de kant van de weg op de vluchtstrook, lekker mijn ding te doen over de vangrail. De rit naar huis duurde een stuk langer dan normaal, stoppen moesten we namelijk nog wel een paar keer.

In de weken die volgden ging het niet echt beter, sterker nog, het ging slechter. Niks hield ik meer binnen, best raar vond ik dat, want ik had wel gewoon eetlust. Ondanks dat ik mij echt niet fijn voelde bleef ik lekker doorwerken, achteraf niet echt een slimme zet, maar oké. Na week 16 was de misselijkheid zo goed als weg, nu kon het genieten beginnen.

Yes een meisje

Na 20 weken was het dan eindelijk zo ver, de volgende mijlpaal. Omdat ik wel een beetje nieuwsgierig ben wilde ik dolgraag weten “wordt het een jongen of een meisje”. Het graag willen weten van het geslacht kletste ik dan maar weer goed met “ja dat is handig, dan weet ik wat ik kan kopen”. Op zes juni 2006 was het moment eindelijk daar en de verlossende woorden kwamen uit de mond van de man die de “pretecho” deed. Alles was goed en het kindje is gezond, deze woorden zijn natuurlijk het aller belangrijkst, maar toen de volgende woorden.  “Voor zover ik kan zien is het een meisje”. Yesss… stiekem wil, denk ik iedere vrouw wel een meisje, lekker tutten en meiden dingen doen.

Nadat ik mij alweer een paar weken goed voelde was ik de eerst periode alweer bijna vergeten, helaas duurde dit goed voelen niet heel lang en langzaam was ik weer zo af en toe misselijk, was moe en lusteloos. Ik kon toch nog niet gaan genieten.

Met 38 weken en veel goede zorgen van de verloskundige, die toevallig ook een hele lieve en één van mijn beste vriendinnen is. Moest ik weer bij haar op controle, alleen die avond kwam zij gezellig bij ons thuis de controle doen. Ik voelde mij echt slecht, maar ja dat zal er wel bij horen zo tegen het einde. Na een urinetest was het denk ik voor haar wel duidelijk wat er allemaal ging gebeuren. “Heb je je tas klaar staan?  Je moet naar het ziekenhuis!”. Ik hoor het mijzelf nog denken “Hoezo tas, ik kom vanavond gewoon thuis hoor”. Maar nee die avond kwam ik niet thuis.

Zwangerschapsvergiftiging

Na de nodige test in het ziekenhuis was het om half één s’nachts voor iedereen duidelijk. Ik had een zwangerschapsvergiftiging ook wel pre-eclampsie en de volgende dag om half acht zou ik ingeleid worden. Daar lig je dan na een helse nacht waarin je niet slaapt en je je steeds realiseert dat je de volgende dag moeder bent, als alles goed gaat.

Die ochtend stond mijn lieve vriendin paraat om de bevalling te gaan doen, ik heb geen gynaecoloog gezien, alleen om mij aan te sluiten op alle apparaten en machine’s. De bevalling kon beginnen. Na een korte en heftige ochtend waarvan ik mij bijna niks meer kan herinneren, was het moment daar. Het hoofd was inzicht en de vader mocht na drie en een half uur het kindje”halen”. Daar was ze dan, na 38 weken op zes oktober 2006 onze lieve dochter Naima.

Tegenwoordig in onze situatie krijg ik vaak de vraag of er nog een ‘liefdes’ baby komt. Lieve mensen ik kan jullie laten weten dat die baby niet meer gaat gebeuren, om 101 redenen. Zwanger zijn vond ik echt een hel, bevallen zou ik zo weer doen. Maar nee het is goed zo!

1723070358284215130816

 

Misschien vind je dit ook leuk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *