Hatsjoe

hooi

Het is weer die tijd van het jaar

 

|Mier| Het is jullie waarschijnlijk niet ontgaan, dat ik een echte liefhebber ben van mooi weer. De winter duurt altijd veel te lang, ieder zonnestraaltje is hier altijd meer dan welkom. Helaas brengt het nieuwe seizoen niet alleen maar mooi weer met zich mee.

Heerlijk die eerste echte zonnestralen, lekker in de tuin met een tijdschrift of een goed boek terwijl de kinderen spelen, of op school zitten. De melkfles witte benen komen weer onder de rokken vandaan en gillen om een “beetje” vitamine Z. Gelukkig zijn wij gezegend met goeie genen en zijn onze benen nooit echt heel wit, maar een beetje extra kleur is altijd welkom.

In de zomer ziet iedereen er veel frisser en gezonder uit. De mensen lachen en zijn een stuk vriendelijker dan in de killen winter maanden.

Hoeveel ik ook van de lente en de zomer hou, heb ik er tegelijk ook een hekel aan. Dat begon ongeveer een jaar of 20 terug.

Gezellig met zijn allen surfen

Iedere zaterdag en zondag, als de windkracht gunstig was gingen wij met zijn allen surfen, op de (afsluit)dijk. Lekker de handdoeken in het gras en gaan met die banaan. Super gezellig zo’n dag met zijn allen aan het water. Surfen was aan mij niet besteed, maar lekker poedelen in het water was ook geen straf.

Ieder avond als wij thuis kwamen van zo’n gezellig dagje was het bij mij altijd raak. Prikkende ogen, rode vlekken op mijn benen en een loopneus om over het niezen maar te zwijgen, helemaal gek werd ik er van. Wat is er toch aan de hand. Het kwartje wilde maar niet vallen.

tot ik op een dag een prachtig bos bloemen van een vriendin kreeg, natuurlijk is daar helemaal niks mis mee. In dat prachtige bos zaten ook lange sprieten gras, die lange sprieten gras waren bijna letterlijk mijn dood.

HELP!!!

Die lange sprieten gras lieten op een gegeven moment zaadjes vallen. Omdat ik graag van een opgeruimd huis hou, besloot ik om de zaadjes snel van de tafel te blazen zodat ik ze later op kon zuigen met de stofzuiger. Ik pakte de vaas op, haalde diep adem en blies de zaadjes op de grond

Na ongeveer 30 seconden kreeg ik een enorm pijnlijk gevoel in mijn keel, dit is niet goed. Ik liep naar mijn ouders die toen gelukkig nog dichtbij woonden. Na een hele minuut kwam ik aan bij mijn ouders en ik kwam er al snel achter dat ik niet meer kon praten, mijn keel deed zo verschrikkelijk veel pijn. In een tijdsbestek van nog geen vijf minuten kreeg ik ook al geen lucht meer. Met het laatste beetje stem en lucht dat ik nog had, kreeg ik er nog net een HELP!! uit.

Met grote spoed

Mijn ouders aarzelde geen moment en voor ik het wist zat ik in de auto en met gierende banden reed paps richting de huisarts, terwijl mama belde. Éénmaal daar aangekomen kon ik zo doorlopen. Ik kan mij nog goed herinneren dat er een man in de wachtkamer zat te huilen van de pijn, hij had zijn arm gebroken. Ik vond het zo zielig voor die man, dat ik naar de dokter gebaarde dat de beste man wel eerst mocht, terwijl ik mij net een goudvis voelde en hapte naar ieder beetje lucht.  “Uuuhhh wat dacht jezelf, hij wacht maar. Die arm is straks ook nog wel gebroken”. Een spuit hier en een pilletje daar, koude kompressen, bloedprikken en weet ik wat allemaal nog meer.

Langzaam kreeg ik weer iets meer lucht en kwam mijn stem ook langzaam terug. Mijn stem klonk niet als die van mijzelf, maar eerder als die van een smurf die aan de helium had gezeten. De dagen erna had ik nog erg veel last van mijn keel.

Diagnose

De dokter had mij in een halfuur weer redelijk opgelapt, gewapend met een handvol recepten gingen wij naar de apotheek.  Éénmaal buiten bekeek ik eens even goed wat ik allemaal had gekregen, het waren oogdruppels, neusspray en antihistamine pilletjes.

Na twee weken waren ook mijn bloeduitslagen binnen en was er een diagnose, hooikoorts de ergste vorm die er is. Gelukkig konden ze in mijn geval mooi aan de hand van het bloed zien waarvoor ik precies allergisch was en dat bleek gras. Dat verklaarde dus ook meteen een heleboel, toen nog wazige klachten. Ik ben dus allergisch voor gras.

Niet weerhouden

Ook al heb ik hooikoorts, doe ik buiten gewoon mijn ding. Echter moet ik daar wel de prijs voor betalen. Dikke rode ogen een loopneus, hoesten, zere keel, jeukende verhemelte en nog meer klachten en kwalen. Maar ik laat mij niet kennen en geniet volop van het heerlijk weer.

Gewapend met een goedgevulde tas vol medicijnen kom ik de zomer wel door en laat ik mij niet door mijn hooikoorts weerhouden, om dingen te ondernemen in de buitenlucht en dan vooral op het platteland. Het is tenslotte maar hooikoorts, het valt allemaal best wel mee.

Één voordeel heeft het wel… Ik hou niet van tuinieren, ik zit liever in de tuin. Het wieden van onkruid en grasmaaien is op doktersvoorschrift voor mij verboden, dus daar hou ik mij dan maar aan;)

1723070358284215130816

Misschien vind je dit ook leuk?

1 comment

  1. Lieve Mira, altijd zo heerlijk positief. Van de week nog lekker met zn 2’tjes door de weilanden gefietst al had je na afloop dikke rode oogjes van alle graspollen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *