Een echte junk

roller-coaster-1541439_960_720

Ik heb een junk gebaard

|Mier| Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen in mijn vorige blog …… Was ik dolblij met een meisje, maar een jongen was natuurlijk ook welkom geweest. Maar één ding wilde ik niet, een dood vogeltje.

Een meisje, mijn eigen levende aankleedpop, wat een feest. Een jurkje hier en een strikje daar. Ik was nooit van de rozen en de strikjes, maar volgens mij gaat dat bijna automatisch als je een meisje hebt gekregen. Als je er niet van houdt wordt het je wel opgedrongen door alle visite die iets roze komt brengen.

Tegen het einde van mijn zwangerschap was ik beurs en blauw bij mijn ribben van al het schoppen en gedoe in mijn buik, toen wist ik het al. “Dit gaat nog wat worden in de echte wereld”.  Los van het feit dat ik zwanger zijn een hel vond en ik nu eindelijk moeder was, was ik blij dat het genieten nu kon beginnen. Laat die roze wolk maar komen.

Helaas viel de roze wolk erg tegen, misschien had ik die wolk wel wat geromantiseerd. Maar ja wat moet/kun je anders, als kersverse moeder. Alle moeders hadden het er wel een keer over dit cliche gehad, dus hij zou vast bestaan.

Iem was een voorbeeldig kind en dat is zij nog steeds, op de soms wat grote mond na. Maar stil zitten is een dingetje, dat lukt haar gewoon niet. Iets is altijd in beweging en de dingen gaan nooit gek en wild genoeg. Iets wat ik heel graag wilde was een kind met actie en pit,  geen dood vogeltje en ik heb gekregen wat ik had gewenst.

Joehoe nog een keer, maar dan sneller

In een pretpark of het maakt eigenlijk niet uit waar we zijn, met Iem is het nooit saai. Ze durft en doet alles, zonder er over op te lopen scheppen. Er zijn zat kinderen en volwassenen die een bijzonder grote mond hebben, maar als puntje bij paaltje komt afhaken. Een eigenschap waar ik niet altijd even goed tegen kan maar oké. Maar Iem niet, die gaat gewoon.

In de Efteling is het voor haar natuurlijk altijd feest, helaas zouden wij daar vaker heen willen maar de afstand laat het niet altijd toe en met z’n vijven is een overnachting aan de kostbare kant. Met liefde gaat ze in een “rustige” attractie zitten, om de rest ook een plezier te doen. Één met draaiende kookpotjes (monsieur cannibale). Gelukkig ben ik ook niet bang voor een beetje actie, maar draaiende kookpotjes en mijn maag werken niet altijd goed samen. Maar ik laat mij niet kennen en ik stap in, wel met de mededeling of er iets rustiger gedraaid kan worden.

De achtbanen zijn altijd prijs, iets waar ook ik mijn hand niet voor omdraai. Achtbanen heb ik liever dan draaiende dingen, maar helaas is de rij vaak zo lang dat er keuzes gemaakt moeten worden. In welke achtbaan gaan we het eerst, altijd een lastige keuze. Gewapend met de plattegrond wordt er zorgvuldig een route uitgestippeld die iedereen tevreden en stil houdt.

Wie weet dit jaar weer

Iem is een echte adrenaline junkie, iets waarmee ze dubbel is belast, maar net iets meer van papa’s kant, dan van mijn kant. Bij haar kan het nooit gek genoeg. Het kan altijd meer, beter en wilder. Bij het uitstappen wordt er al meteen gekeken hoe lang de rij is, want stel je voor misschien kan ik nog een keer en gaat het dan nog gekker en wilder?

Misschien zit er dit jaar weer een ritje naar de Efteling in, of iets anders dichter bij huis. We zullen zien hoe wij die dit jaar in kunnen plannen. Maar dat zei ik vorig jaar ook al, dus ik beloof maar niks. Mochten we gaan dan gaan jullie dat natuurlijk allemaal hier terug lezen…

1723070358284215130816

 

 

 

Misschien vind je dit ook leuk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *