Alles of niks

thumbnail_IMG_0561

De laatste keer

|Mier| Vandaag komt het er dan echt op aan. Is al mijn energie genoeg geweest, kan ik het wel….? De zenuwen gieren wederom door mijn lijf

Tegen alle verwachtingen in heb ik heerlijk geslapen, maar bij het open doen van mijn ogen realiseer ik mij dat het vandaag D-day is. Vandaag heb ik mijn laatste examen, mijn praktijkexamen op de motor.

Ik krijg geen hap door mijn keel en met moeite gaat er een kop thee in. Voor de zoveelste keer ga ik maar weer naar de wc, maar ook daar gebeurt er niks. Met een knoop in mijn maag, maak ik mij klaar voor de dag die komen gaat. Eerst nog een uurtje rijden en daarna door naar het CBR. Is de dag al bijna om, ik doe het bijna in mijn broek van de zenuwen.

Rustig doe ik mijn ding en trek thuis alvast mijn motorbroek aan, dat gehannes doe ik lekker thuis. Met knikkende knieën stap ik in de auto en begeef mij naar de rijschool. Éénmaal daar aangekomen, wordt ik zoals altijd vriendelijk begroet door de dame achter de balie. Al snel weet zij het scherpe randje van mijn zenuwen af te halen.

Daar komt mijn instructeur aan. “Ben je er klaar voor?” Ik slik een keer en er komt een krampachtige “ja”uit mijn mond. Op dit moment duurt de ochtend alweer lang genoeg en zou ik niks liever willen dan dat hij al om was. Om 10:45 begint mijn examen, die ongeveer 45 minuten gaat duren.

Daar gaan we dan, gelukkig is het droog. Ik voel de wind langs mijn lijf en al snel merk ik dat de zenuwen plaats maken voor plezier en genieten. Nog even een lekker rondje rijden en dan moet ik mij even van mijn beste kant laten zien

Erop of eronder

De weg naar het CBR herken ik ondertussen en langzaam zie ik het gebouw al tevoorschijn komen. Daar komen de zenuwen weer en mijn maag begint wat raar te doen.

Dan begint het wachten, het eeuwige wachten er komt geen einde aan. De wachtruimte zit vol met mensen die examen komen doen, is het niet voor de motor dan wel voor de auto of een ander voertuig.

Ineens is er reuring en staan er mensen op, ooohh jee… Dit is het moment van de waarheid, het is erop of eronder, alles of niks. Het komende uur moet ik gaan shinen als een baas, maar vooral ook mijzelf blijven. Geen dingen doen die ik anders ook niet doe.

Daar zit ik dan aan de tafel met een examinator, waar ik bij het hand schudden al direct voelde dat ik met hem geen dikke vrienden ga worden. Hij zal best heel aardig zijn, maar ik kreeg een beetje een ongemakkelijk gevoel. Mijn zenuwen moest ik nu de baas blijven, aangezien de examinator niks deed om mij op mijn gemak te stellen. In tegendeel zelfs, ze werden alleen maar erger. Gelukkig was mijn instructeur de rust zelve zoals altijd en kon ik mijzelf herpakken. Adem diep in en uit.

Morgen heb ik spierpijn

Na de gebruikelijke ogentest en wat andere technische vragen, gaan we dan eindelijk los. Door mijn oortje hoor ik de vertrouwde stem van mijn instructeur, hij heeft net de route doorgekregen van de examinator.

Rustig rijden wij weg, ik gevolgd door de auto met daarin de examinator en de instructeur. Na nog geen 200 meter is daar al het eerste geval. Ik moet op de rotonde linksaf, maar deze staat helemaal vast. Ik zie dat ik er makkelijk tussendoor kan, maar de auto kan mij dan niet volgen. Ik stop en bedenk mij dan heel snel dat ik gebruik moet maken van mijn wendbaarheid op de motor en dat doe ik dan ook. Nu maar hopen dat dit goed was en geen asociaal gedrag blijkt te zijn.

De volgende 20 minuten zit ik helemaal stijf van de zenuwen verkrampt op de motor, de kuip knijp ik bijna fijn met mijn benen. Morgen heb ik vast spierpijn. Dan realiseer ik mij dat het voor mijn gevoel best goed gaat, mischien moet ik maar gaan genieten van het moment.

Maakt u een grapje?

Daar is het CBR alweer in zicht. Ik parkeer de motor en kijk mijn instructeur vragend aan, “Als het aan mij ligt ben je geslaagd, maar ja”. We lopen naar binnen en nemen plaats aan dezelfde tafel waar we eerder ook aan zaten. De examinator steekt zijn hand uit “Gefeliciteerd, je bent geslaagd”. Ik kijk hem heel even vragend aan “serieus of maakt u een grapje” vraag ik nog. Waarschijnlijk waren dat de zenuwen die die domme vraag stelde, maar oké. Nee natuurlijk is het geen grapje.

De examinator vraagt mij hoe ik zelf vond dat het is gegaan. Ik vertel hem dat ik even twijfelde over de situatie bij de rotonde, maar deze bleek ik opgelost te hebben zoals ze hadden verwacht en zoals het hoort. Daarna had de beste man nog een klein aandachtspuntje, maar die kwam al niet meer binnen. Ik ben toch geslaagd, dus het zal allemaal wel.

Ik in een euforische staat, rijden wij terug naar de rijschool. Deze keer mag ik achter de instructeur aan i.p.v hij achter mij aan, ook wel eens leuk voor de verandering.

What’s next

Mijn motorrijbewijs halen stond bij mij nummer één op de bucketlist. Nu snel weer mijn spaarpot vullen en door naar de volgende uitdaging, ook al heb ik nog geen idee wat die gaat worden. We gaan vanzelf zien what’s next.

thumbnail_IMG_0562  1723070358284215130816

Misschien vind je dit ook leuk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *